Anne sevgisi Dünyada gerçek olan tek sevgi bence. Karşılıksız, çıkarsız, yalansız ve yalın. Kıymet biliyormuyuz peki. Maalesef. Hangimiz annemizi mutlu etmek için çaba harcadıkki. Anneye olan borcumuzu ne maddi nede manevi ödeyemeyiz. Yar'a gösterilen sevginin 10/1 ini bile annemize göstermiyoruz. Oysa yar sevgisi bile karşılıksız değil. beklentilerin yoğun olduğu bir sevgi yar sevgisi. Oysa annenin evlat sevgisi öylemi. Bir anne baba 50 evlada bakar, ama 50 evlat bir anne babaya bakamaz.
elfida
Tarih: Prş Hzr 14, 2007 8:25 pm Mesaj konusu:
[b]ANNE ANNEEE
ne guzel bı kelımedır oysa kı...annem...
onun gozlerınden kendıme bakmak onun yuregnden kendımı sevmek ısterdım...bu ne buyuk bı sevgı nasıl bı aşktır bu???bız onlar kdar degılzdır emınım bızım sevgımızı onların sevgısıyle kıyaslayamayız...
ahhhhhhhhhhh
içimde kocaman bı hastretle sana sarılmak isterdım annemmm....
çooookkk ozledım senıııı........[/b]
Daxwaz12
Tarih: Prş May 17, 2007 12:30 am Mesaj konusu:
Evet unutulmamalı ki dünyada sadece anneler karşılıksız ömrünün sonuna kadar evlatları severler ve hiç bir zaman o sevginin yükü ağır gelmez annelere...Lütfen arkadaşlar annelerimizin değerini bilelim ve onları ne kadar çok sevdiğimizi dile getirelim yarım çoooookkk geç olabilir değil mi?
nick
Tarih: Çrş May 16, 2007 5:55 pm Mesaj konusu: Re: anne VArrr
[quote:bd7609bdf5="unfaithful"]Ana
Sızıntı
FANİLER arasında en muazzez varlık ana. O yerde, gökteki bir baş ve cennet ayaklarının altında. Pabucunun tozu göze sürme kadar aziz ve. o ayaklara sürünen yüzler arş eşiğindeki başlar kadar yüce... Ana inleyen varlık, bütün bir hayat boyu inleyen ve sulayan... O’nun analığı evlatla kaim; «anam» deyen biriyle... Evlat olmayınca ana, ana değil; ya «anam» demeyince... Ananın emeli bir evlat, bazen da başka birşey... Mana gibi, ruh gibi, ideal gibi birşey...[/quote]
YÜREĞİNE SAĞLIK....
unfaithful
Tarih: Pzr May 13, 2007 9:21 pm Mesaj konusu: anne VArrr
Ana
Sızıntı
FANİLER arasında en muazzez varlık ana. O yerde, gökteki bir baş ve cennet ayaklarının altında. Pabucunun tozu göze sürme kadar aziz ve. o ayaklara sürünen yüzler arş eşiğindeki başlar kadar yüce... Ana inleyen varlık, bütün bir hayat boyu inleyen ve sulayan... O’nun analığı evlatla kaim; «anam» deyen biriyle... Evlat olmayınca ana, ana değil; ya «anam» demeyince... Ananın emeli bir evlat, bazen da başka birşey... Mana gibi, ruh gibi, ideal gibi birşey...
Ana var, dünyaya getireceği yavruyu hak yoluna adar. Ana var, bir yavru ister, ister de elde etmeden inkisar içinde gider. Ana var, izah edemeyeceği yavru’nun hesabiyle iki büklüm olur ve «keşke daha önce ölüp de unutulup gitseydim» der. Ana var, evladıyla abideleşir, başı semaya ulaşır. Ana var, evladıyla derbeder ve bed-nam olur. Ana var, firavun otağında bir millet’in gözdesi. Ana var, Nebi hücresinde şeytan bendesi. Ana var sessizdir, belirsizdir, meçhuldür; fakat güller, çemenler yetiştirir. Ana var, destanlara sığmaz; a zihinlerde, sinelerde göklerdedir, Ana var, kâğıttadır, kalemdedir, romandadır.
Toprak, tohuma ana; kaynak, çağlayana; Havva insanoğluna; Meryem bir Ruh’a; Âmine bütün bir hakikat’e, varlığının sırrına, surların özüne...
İyisi de var, kötüsü de ana’nın; iyisine canlar feda; ya kötüsüne, talihsizine ne demeli... Evladından yana gülmemişe gün yüzü görmemişe...
Ana-evlat iki vücut bir ruh; o. vücudundan bir parça, kucaklarda dilruba emekleyen yumurcak ve nihayet birbirini takip eden ayrılışlarla, ana için sineyi yakan bir kor, kalbe saplanan bir mızrak.
Gelişme dönemi, tahsil hayatı, askerlik çağı, bunların her biri ananın yüreğini ağzına getiren bir ızdırap dönemeci. Ana her zikzakta bir sürü göz-yaşı döker... Okuma ayrılığına, izdivaç ayrılığına ve askerliğe... Ana daima ağlar, daima buhurdan gibi tüter. Teselli bulup durduğu olduğu gibi, sel sel olan gözlerinin yaşında boğulduğu da olur. O mukaddeslerine, vatanına, namusuna kurban verdiği yavrusunu armağan sayar ve teselli olur. Ya bir hiç uğruna ölene... İşte burada ananın dili tutulur. Evet, o küffara karşı şehit olan evladına koşmalar dizer, ninni söyler, onlarla avunur. (Burası Yemen’dir, gülü çemendir, giden gelmiyor acep nedendir, acep nedendir.) Gözlerde şehit silueti kulakta Cennet ırmakları gibi Onun sesi; «Küffar Kırım’ı aldı anam, Düşman yurduma daldı anam, ırzım paymal oldu anam, Ben oraya giderim.» Kırım’da küffara iltihak eden de var; Plevne’yi unutup Tuna’da tenezzühe çıkan da var, işte ananın belini büken de bunlardır. Eski kurbanın düşmanı, yeni kurbanın dostu; ne desin ana. bu girift bilmeceye...
Vay benim talihsiz anam! Kalbi rahatsız anam; kaddi bükülmüş göz- teri dolmuş anam; dizine vurup saçını yolan anam; kim etti bunları sana, kim kıydı kalbinin semeresine, gözünün nuruna. Kıralım o elleri, su serpelim ateşine… Artık ağlama anam; gözyaşlarında meydana gelen bulutlar, ta arşa kadar yükseldi. Bak şimdi orada şimşekler, burada rüşeymler; dağınık kâkülünü düzeltmek için sana koşuyorlar… Biz hepimiz senin feryadına koşuyoruz. Dudağımızda kurtuluş nağmesi, elimizde Yusuf’un gömleği, Çin-t cebinine, yaşaran gözlerine sevinç müjdesi ile geliyoruz. Sessiz infiallerin dinsin diye, kanayan yaraların onulsun diye, bütün bir mücrimler topluluğu adına afv dileyip eşiğine baş koyduk anam.
Ziyaretçi: 100
Üye: 7
Toplam: 107
ToplamUye: 4523
Son Üye 
